|
|
|
|
|
|
ЛЯ ВЕЖАЎ НАВАГРУДКА
Схавай ты, вежа, і мяне
за шэры загрудак:
пачуць бы, як ускалыхне
вякі Наваградак…
Маўчаць каменні і гара,
хоць і варушацца…
Няхай раскрыліцца зара
з чырвонай ружыцы,-
каб нашу памяць кветка-звон
у шлях паклікала,
каб ведаў кожны маладзён:
зямля – вялікая;
зямля вялікая, у нас
зямля высокая,
і нашы вежы ў добры час
люлялі сокалаў.
Адкуль ідзём? Ад баразны,
З малога каліва…
Няма наваградскай сцяны
і замак спалены?
Затое мы – саюз вякоў
Жывучай спадчыны…
Наваградак – ты меч бацькоў,
Ты – песня матчына.
Сяргей Панізнік |
|
|
 |
|
| |
|
|
